Loading…
Geschiedenis
  • Huidskleur

    Zoals de meeste mensen wel weten is een reden voor het bestaan van het brede spectrum van huidtinten dat we vandaag hebben het gevolg van het feit dat de mens in verschillende omgevingen leefde en zich daaraan aanpaste. Dichter bij de evenaar werd de voorkeur gegeven aan een donkere huid, omdat die het weefsel afschermt tegen gevaarlijke UV stralen. In streken met minder zon ontwikkelde zich een lichtere huid om het lichaam in staat te stellen voldoende UV stralen op te nemen voor de synthese van vitamine D, dat nodig is voor gezonde botten en een gezond immuunsysteem.

    Tegenwoordig kun je in zowat elke uithoek van de Aarde huidskleuren over het hele spectrum vinden. Sommige plaatsen zijn iets homogener dan andere, als gevolg van zaken als het opzettelijk verbieden van immigratie van buitenaf gedurende verscheidene generaties, een extreem langdurig geografisch isolement, of zelfs gewoon zo'n grondige vermenging van de genenpoel dat de gemiddelde huidskleur een vrij consequente mengeling is geworden van alle verschillende tinten die daar ooit voorkwamen.

    Desondanks gebruiken we nog steeds op grote schaal kleuren om waargenomen "categorieën" mensen te benoemen en te onderscheiden. "Wit", "Zwart" en "Bruin" zijn de meest gebruikte. Natuurlijk zijn er ook de categorieën "Rood" en "Geel", die gebruikt worden om respectievelijk inheemse Noord-Amerikanen en inboorlingen van het Aziatische continent aan te duiden. Hoewel deze ooit meer voorkwamen als de andere, zijn ze sindsdien racistische (of coloristische) scheldwoorden geworden en worden ze nu gezien als taboe, beledigend en ongepast.

    Als de huidskleur niet in een van beide uitersten van het spectrum zit, is het nauwelijks van belang.

    Categorieën.

    Hoe worden mensen eigenlijk in deze categorieën gesorteerd en waarom zijn we ze in de eerste plaats gaan gebruiken? Als de huidskleur zich niet in een van beide uitersten van het spectrum bevindt, is het nauwelijks relevant. "Witte" mensen hebben geen echt witte huid, maar eerder een scala van tinten zoals perzik, bruin, beige en nog donkerder. In feite worden veel mensen met een lichte huid donker in de zomerzon. Toch noemen we ze nog steeds "Wit". Dus als huidtinten op een spectrum bestaan en door omgevingsfactoren in de loop van één jaar drastisch kunnen veranderen, kunnen we ze dan wel categoriseren?

    Bovendien verschillen huidskleuren vaak drastisch, zelfs onder leden van dezelfde etniciteit. Terwijl we geneigd zijn te denken dat geografische streken homogene huidkleurige populaties voortbrengen, is de menselijke genetica in werkelijkheid veel diverser. Zo is bijvoorbeeld een lichte huid niet afkomstig van één gen dat in één gebied van de wereld zijn oorsprong vindt. Een lichte huid heeft in feite verschillende oorsprongen.

    Volgens de huidige bevindingen vond een belangrijke genmutatie die een lichtere huid bevordert (SLC24A5) 29.000 jaar geleden in Azië plaats en verspreidde zich later naar Europa. Afrika is ook een bron van drie andere genvarianten die bijdragen tot een lichtere huid bij bevolkingen over de hele wereld (DDB1, MFSD12 en HERC2). Het is dus logisch dat deze variatie in de genenpoel van een bepaalde streek tot gevolg zou hebben dat leden van de regionale bevolking een heel spectrum van huidskleuren hebben.

    De Westerse wereld zou bijvoorbeeld Arabieren als "Bruin" kunnen categoriseren, maar hun huidskleur varieert in werkelijkheid van diepbruin helemaal tot bleek. Scandinaviërs worden befaamd als "Wit" beschouwd, maar er zijn veel Scandinaviërs wier huidskleur als donker beschouwd zou worden. Zuid-Europeanen, zoals Italianen, Spanjaarden en Grieken, werden nog maar een eeuw geleden niet als Wit beschouwd. Ze deelden ook hetzelfde mediterrane klimaat als Noord-Afrika en de Levant.

    Maar tegenwoordig zijn diezelfde Zuid-Europeanen verwelkomd in het "Witte" ras. Hun huidskleur veranderde niet - maar hun cultuur wel. Het etiket "Europese zwarten" werd ooit gebruikt om Italianen en andere Zuid-Europese immigranten in het Amerika van vroeger te discrimineren, maar toen het grote blanke publiek eenmaal warm voor hen liep en het gevoel begon te krijgen dat ze zich als "een van hen" bewezen, werden ze plotseling "Wit", net als iedereen.

    Huidskleur als een ras.

    Het idee van ras gaat nauwelijks over huidskleur; het gaat namelijk over cultuur. Toen Europese reizigers voor het eerst mensen met een donkere huidskleur tegenkwamen, hadden ze niet meteen een hekel aan hen vanwege hun huidskleur. Ze keken op hen neer omdat ze hun onbekende levenswijze als "barbaars" beschouwden en omdat ze niet in staat waren de fysieke en culturele verschillen tussen hen en de andere groep te begrijpen, schreven ze hun "barbaarsheid" toe aan de verzonnen reden dat er iets aangeboren anders moet zijn tussen mensen met een lichte huidskleur en mensen met een donkere huidskleur. Zo werd huidskleur een functionele indicator van cultuur en werden donkere huidskleuren geassocieerd met minderwaardigheid.

    Het eerdergenoemde Italiaans-Amerikaanse voorbeeld is een duidelijk voorbeeld van hoe bekrompen opvattingen over ras gebruikt worden om over mensen te oordelen en dat oordelen te rechtvaardigen. Amerika is historisch berucht om zijn bijzonder vitriool racisme tegen "zwarten", die meestal mensen van Afrikaanse afkomst zijn. Dus, in plaats van te zeggen dat ze de Italianen niet mochten omdat ze "slecht" waren, categoriseerden Amerikanen ze gewoon als "Zwart". In de Amerikaanse cultuur "wist" iedereen dat Zwart = slecht en het was al lang vast komen te staan dat Zwarte mensen buitenstaanders en minderen waren. Dus, als ze de Italianen als Zwart categoriseerden, konden ze hen gemakkelijk verstoten.

    Maar hier komt het – ze noemden de Italianen niet gewoon "Zwart", ze noemden hen de "Zwarten van Europa". Maar als ze echt geloofden dat Italianen zwart waren, dan zouden ze geen onderscheid maken tussen de Zwarte mensen van Afrika en de Zwarte mensen van Europa, want het is de huidskleur die je karakter aangeeft, toch? De Blanke Amerikanen gaven zichzelf weg door een onderscheid te maken van de geografische streek van de Italianen, waarmee ze aantoonden dat het niet noodzakelijk hun huidskleur was die hen stoorde – het was hun cultuur en wat die vertegenwoordigde. Italianen waren niet de enige Europese immigranten die zo'n behandeling kregen- Grieken, Polen, Hongaren, Slaven en zelfs de Ieren kregen bij aankomst te maken met soortgelijke discriminatie en bleven een paar generaties lang in een limbo van sociaal-culturele status hangen voor ze uiteindelijk hun "witheid" – oftewel hun vooroordeel over Zwarte mensen – genoeg bewezen hadden om tot dezelfde of soortgelijke maatschappelijke status te worden toegelaten.

    Kortom, Blanke Amerikanen waren bang dat nieuwe immigranten binnenkwamen en hun cultuur van superioriteit in de war schopten. Deze nieuwe groepen immigranten moesten hard werken om rijkdom te vergaren, bij te dragen aan de samenleving en de Blanke suprematie te helpen beschermen om te bewijzen dat ze biologisch en cultureel niet inferieur waren. En de meesten deden dat, want ze zagen aan Amerika's vooroordelen tegen "zwarten" hoeveel slechter het leven in Amerika zou zijn als ze niet als Wit werden geaccepteerd. Discriminatie tegenover deze "nieuwe immigranten" was eigenlijk gewoon Nationalisme verward als en verstrengeld met Racisme. Een echte Amerikaan zijn was zowel Wit zijn (en alles waar dat voor stond), als een Witte supremacist.

    Kleur is niet echt de bepaling van een groep.

    Kleur is niet echt de bepaling van een groep: elke combinatie van gedeelde cultuur, erfgoed, taal en natie of geografisch gebied is wat een groep samenbindt en van andere groepen scheidt. Maar door de taal die we voor onze categorieën gebruiken en de lange geschiedenis die we hebben om bepaalde huidskleuren met een bepaalde cultuur te associëren, zijn we blind geworden voor de grote verscheidenheid van de mens en hebben we in plaats daarvan de hele lichamelijkheid en identiteit van mensen versimpeld tot een handvol huidskleuren die bij elkaar passen. Mensen zoeken vaak naar andere aanwijzingen in iemands fysieke of culturele kenmerken dan huidskleur om de streek van herkomst te raden en bestempelen die persoon dan met een kleur, ongeacht zijn werkelijke huidskleur.

    Niet alleen zijn deze op kleur gebaseerde onderscheidingen een simplistisch en willekeurig middel om mensen op oneerlijke wijze in te delen, ze kunnen tegenwoordig ook bekrompen schadelijk en exclusief zijn. Mensen die niet de lichamelijke kenmerken hebben die gewoonlijk gebruikt worden om een groep te identificeren en te bepalen – in dit geval huidskleur – worden in de ogen van de maatschappij niet gezien als een legitiem deel van die cultuur.

    Mensen met een lichte huidskleur die Afrikaans erfgoed hebben en opgroeiden in de "Zwarte" Noord-Amerikaanse of Europese cultuur krijgen vaak te horen dat ze niet "Zwart" genoeg zijn, of wordt gevraagd waarom ze zich niet gewoon Wit noemen, zodat ze niet hoeven uit te leggen "waarom ze zich Zwart noemen terwijl ze er niet zwart uitzien". Een Zwarte met een donkerder huidskleur (en dus, volgens het begrip ras, duidelijker "Zwart") zou niet op dezelfde manier ondervraagd worden, vanwege de ingebakken, onderliggende (en vaak onbewuste) veronderstelling dat alle mensen van hetzelfde "ras" min of meer dezelfde cultuur en hetzelfde erfgoed hebben, wat natuurlijk niet waar is.

    Dus volgens deze lijn van denken, hoe meer je "lijkt" op je ras, hoe meer je het verdient er deel van uit te maken en deel te nemen aan de cultuur ervan. Deze categoriseringen op basis van huidskleuren kunnen mensen van hun erfgoed en cultuur beroven en omgekeerd een erfgoed of cultuur opdringen die niet van hen is.

    Terwijl de meer door Noord-Europa beïnvloede "Westerse" wereld deze opvattingen over ras heeft onderschreven, waren andere streken niet zo gepreoccupeerd met kleur op dezelfde manier. Huidskleur had in veel Oosterse landen niet dezelfde culturele betekenis of connotatie als in Europa en de Amerika's. In India, bijvoorbeeld, werden veel van de oppergodheden, waaronder Shiva, Rama en Krishna, afgebeeld als donkerblauw of zwart. Maar deze afbeelding van huidskleur was niet gebaseerd op de genetica van echte mensen; eerder werden deze kleuren gekozen omdat ze de donkere wolken zouden symboliseren die regen naar de velden brengen en, in het verlengde daarvan, de voorspoed die met een overvloedige oogst gepaard gaat.

    Het Hindoe socioculturele systeem is ook niet in de eerste plaats op ras gebaseerd. Mensen worden van oudsher verdeeld in kasten die exclusief zijn, erfelijk en door huwelijken bestendigd worden. De kasten waren allemaal ongelijkwaardig aan elkaar en werden gerangschikt naar superioriteit, op dezelfde manier waarop westerlingen aan ras dachten, maar dit systeem is niet gebaseerd op een of andere fysieke eigenschap. Mensen van allerlei lichamelijke variaties behoren tot elke kaste, want het kastensysteem is in principe verdeeld door wat voor soort werk je hebt en dus hoe "zuiver" je beschouwd wordt. Naast de hoofdkaste zijn er duizenden extra onderverdelingen die veel verschillende rangsystemen hebben, maar geen van de rangkenmerken voor welke kaste dan ook vloeit voort uit huidskleur of enig begrip van "ras".

    India is beroemd als een natie van zeer uiteenlopende lichamelijkheden, van tamelijk lichte huid tot zeer donkere huid en een bestand van gelaatstrekken dat de hele marge bestrijkt. Sommige Europese geleerden uit het begin van de 20e eeuw probeerden zelfs de Indiase en andere Aziatische volkeren in rassen in te delen, maar slaagden daar niet in vanwege de enorme complexiteit van de lichamelijke variaties in India, delen van Zuidoost-Azië en Melanesië. Rond deze tijd maakte ook de wetenschap een revolutie door waarbij oude ideeën overboord gegooid werden en vervangen door nieuwe en ook dit hinderde hun pogingen om de Indische en Aziatische mensen in te delen en te groeperen.

    Als je nog verder naar het Oosten gaat dan India, vind je Japanse schilderijen die ontmoetingen met Europese missionarissen in de 17de eeuw uitbeelden. Deze schilderijen benadrukken verschillen in de vorm van neuzen en variaties in haar- en oogkleur, maar beelden de huidskleur van de bezoekende Europeanen af als dezelfde als zijzelf. In sommige Aziatische culturen worden Europeanen soms "rode gezichten" of "rode mensen" genoemd, terwijl in andere gevallen de Chinezen en Japanners als "witte mensen" worden bestempeld.

    Culturen in sommige Aziatische landen trokken inderdaad lijnen van onderscheid op basis van huidskleur, maar dat was niet vanwege een concept van ras of rassenhiërarchie. In deze specifieke culturen weerspiegelde de huidskleur iemands economische en bij uitbreiding sociale, status: hoe lichter je huid was, hoe welvarender je werd waargenomen, want je hoefde niet buiten te werken (en daardoor bruin te worden van de zon). Ook nu nog zullen sommige mensen van specifieke Aziatische afkomst die in culturen leven die deze opvatting niet hebben, er heel bewust mee omgaan om in de zon te gaan, zonnebrandcrème te gebruiken en hun huid te bedekken als ze naar buiten gaan. Dit alles vanwege hun ingebakken opvatting over status en bij uitbreiding, schoonheid.

    Hoewel het westerse idee van ras nog steeds algemeen aanvaard wordt door zelfs sommigen van de meest opgeleiden onder ons, vertelt de geschiedenis ons dat vele culturen in de loop van de geschiedenis van de mensheid er heel andere opvattingen op na hielden. Meningen die, in veel gevallen, veel meer op één lijn liggen met de biologische werkelijkheid van onze genetica dan het Westerse idee van "ras" dat is. Als we al een zinvol soort onderscheid willen maken, moeten we dat doen op basis van cultuur en waarden. Die zeggen immers veel meer over wie we werkelijk zijn dan onze huidskleur, die je vrijwel alleen maar vertelt welke combinatie van genfrequenties iemand toevallig van zijn voorouders heeft meegekregen.

    3/5

About

Het verhaal van een klein meisje, Jihad, dat gediscrimineerd wordt door de naam die haar ouders haar hebben gegeven.

Doorbreek de sluier - ontgrendel de waarheid--Racisme, Nationalisme, & Islamofobie onderzocht door de onbevooroordeelde lens van wetenschappelijk onderzoek.